Plecy okrągłe charakteryzują się nadmiernym wygięciem kręgosłupa ku tyłowi. Mięśnie grzbietu ulegają znacznemu osłabieniu. Jeżeli wygięcie dotyczy jedynie górnej, piersiowej części kręgosłupa, mówimy o plecach kifotycznych. Jeżeli natomiast wygięcie dotyczy całego kręgosłupa mamy do czynienia z kifozą totalną, zwaną także pozycją siedzeniową. Charakterystyczne dla sylwetki dziecka jest: wysunięcie głowy i barków do przodu, spłaszczenie i zapadnięcie klatki piersiowej, rozsunięcie i odstawanie łopatek od klatki piersiowej. Popularnie mówi się o takim dziecku, że się garbi. Mięśnie klatki piersiowej ulegają przykurczowi, co prowadzi do zaburzeń oddychania.

Wada może być wrodzona lub nabyta. Plecy okrągłe mogą powstać w następstwie takich chorób jak: krzywica, gruźlica, choroba Scheuermana, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Częstą przyczyną powstawania wady jest tzw. dystonia mięśniowa polegająca na nieprawidłowym napięciu mięśni. Powstaje ona podczas nieprawidłowej pracy mięśni prostowników grzbietu, podczas niewłaściwej pozycji przy pracy lub nauce.

Wynikiem zmian powstałych przy plecach okrągłych jest szybsze męczenie się oraz zmniejszony zakres ruchów kręgosłupa i w stawach barkowych. Skośne ustawienie żeber oraz spłaszczenie górnej części klatki piersiowej zmniejszają zakres ruchów oddechowych i znacznie upośledzają oddychanie. Zmiany te także niekorzystnie wpływają na układ krążenia.

Leczenie ogrągłych pleców w głównej mierze polega na kształtowaniu u dziecka nawyku prawidłowej postawy. W tym celu należy uświadomić dziecku, co jest prawidłowe, a co wadliwe w jego postawie. Lekarze zalecają porównanie jej z jakimś wzorcem, np. fotografia ulubionego aktora. Stopniowo dziecko koryguje swoją postawę, a więc cofa głowę, ściąga łopatki oraz barki w tył i w dół, tak by znalazły się one na identycznym poziomie, a klatka piersiowa uwypukliła się.

Przykłady ćwiczeń korekcyjnych, zaleceń i przeciwwskazań u dziecka z plecami okrągłymi

W plecach okrągłych osłabione są mięśnie grzbietu i mięśnie ściągające łopatki, natomiast nadmiernie napięte i przykurczone mięśnie piersiowe. Poprzez ćwiczenia należy wzmocnić mięśnie karku, mięsień prostownik grzbietu oraz mięśnie ściągające łopatki, natomiast rozciągnąć należy mięśnie piersiowe.

Ćwiczenia korekcyjne:

• Klęk podparty, kolana w rozkroku. Ruch – wyciągnięcie ramion do przodu i opad tułowia do pozycji „ukłonu japońskiego”.
• Klęk podparty, kolana w rozkroku. Ruch – naprzemienne wymachy rąk w górę i skos ze skrętem głowy i tułowia w kierunku ręki wymachowej.
• Leżenie na brzuchu, ręce splecione na karku. Ruch – skłon tułowia w tył, ściągnięcie łopatek.
• Stanie w rozkroku przed drabinkami, chwytamy szczebel drabinki w połowie klatki piersiowej. Ruch – pogłębianie opadu w przód.
• Leżenie na brzuchu, kończyny dolne ugięte w stawach kolanowych, ręce wzdłuż tułowia, między stopami piłka. Ruch – uniesienie rąk w górę i próba włożenia piłki stopami w ręce.

Zalecenia:

• słuchanie muzyki lub radia w pozycji leżącej na plecach z ramionami ustawionymi na bok i ugiętymi w stawach łokciowych, nogi ugięte w stawach biodrowych i kolanach;
• w czasie siedzenia przy odrabianiu lekcji należy mieć dobre podparcie na odcinek lędźwiowy i dolny piersiowy;
• biurko musi posiadać odpowiednią wysokość, tak, aby dziecko nie było zmuszone pochylać się nadmiernie;
• pływanie stylem grzbietowym.

Przeciwwskazania:

• stanie na rękach, na głowie;
• skłony w przód;
• jazda na rowerze z niską kierownicą;
• siady skrzyżne z wyciągniętymi ramionami w przód;
• unikać wszystkich pozycji, które zaokrąglają plecy i uwypuklają odcinek piersiowy kręgosłupa.